Bu elemanları arayan çok, işi yapacak kimse yok

Medyakronik Hangi meslekler gözde olacak? Yıldızı parlayan sektörler hangileri? Hangi mesleklerin sonu geliyor? Bu ve benzeri konular işsizliğin yüksek olduğu Türkiye’de en çok ilgi çeken haberlerdir. Peki hangi alanlarda istihdam açığı bulunuyor? İşin kapanın elinde kaldığı günümüzde bazı pozisyonlara da aday bulunamıyor. Personel seçme ve yerleştirme firması Select KRM, 2008 yılı başından bu yana firmaların en fazla aradığı ancak istenen nitelikte adayın bulunamadığı pozisyonları çıkarttı. Sonuç şaşırtıcı: İçlerinde bilinen, sık sık duyulan pozisyonlar var. Bu pozisyonlara neden aday bulunamıyor? Uzmanlara göre pozisyonlar da günümüzün koşullarına, iş yapış şekillerine göre yenileniyor, ancak adaylar kendilerini yenilemiyor. 2008 başından günümüze, Select KRM’nin listelediği, Türkiye’de aday bulunamayan pozisyonlar şöyle: Finansal Kontrolör ve Finansal AnalistEn çok talep edilen pozisyonlardan biri olduğu için, adayların ücret beklentileri çok yüksek. Pozisyonda sirkülasyon fazla. Java UzmanıJava yeni ve sürekli yenilenen bir teknoloji. Bu nedenle Türkiye’de bu alanda uzmanlaşmış, deneyimli kişiler bulmak zor. Yönetici AsistanıSirkülasyonu en fazla olan pozisyon. Her firmanın kültürüne ve beraber çalışılacak yöneticiye göre profil çok değişebiliyor. Adaylara da çok talep olduğu için firma kültürüne bire bir uygun kişiyi bulmak zorlaşıyor. İş Geliştirme MüdürüBu pozisyon özellikle yeni yapılanma döneminde olan firmalarda talep ediliyor. Her firmada bulunan bir pozisyon olmadığı ve sektöre göre de tanımı farklılaşan bir pozisyon olduğu için uygun kişiyi bulmak zor. Teşkilatlanma SorumlusuVakıf yapılarına yönelik bir pozisyon. Türkiye’de STK’lar kariyer açısından talep edilmiyor, bu pozisyonda çok fazla uzman yok. İngilizce bilen ResepsiyonistUluslararası firmaların kalıcı veya dönemsel olarak sıkça talep ettiği bir pozisyon. İngilizce bilen kişiler bu pozisyonda görev almak istemiyor, Yönetici veya Departman Asistanlığı pozisyonunu tercih ediyorlar. Yurtiçi ve Yurtdışı Yer Bulma ve Kiralama UzmanıTürkiye’de özellikle gelişen perakende sektörü ile ortaya çıkan bir pozisyon. Büyük perakende firmalarının mağaza yeri bulma, kiralama işlerinden sorumlu olacak bir pozisyon. Yeni gelişen bir alan fakat konuda henüz çok fazla uzmanlaşmış aday bulunamıyor. Mağaza Satış ElemanıHer gün bir yenisi açılan […]

Yaş “başta” değil, kökte

BBC – Simge Sunguroğlu Umeaa Üniversitesi bilim adamları, 2004 yılında İşveç’in Dalarna eyaletindeki Fulu Dağı’nda bulunan ağaç türlerinin sayımını yaparken bir ladin buldu. Ağacın yaşı geçtiğimiz günlerde, köklerindeki karbon miktarını ölçerek (“carbon dating” yöntemi) Florida’da hesaplandı. Bu ölçümde 9 bin 550 yaşında olduğu sonucuna varılan ladin, Yerküre’nin bugüne kadar ulaşılan en yaşlı ağacı. Bilim adamları bu ağaca ulaşmadan önce en yaşlı ağaçların, Kuzey Amerika’da bulunan, yaklaşık 4 bin yaşındaki çam ağaçları olduğunu düşünüyordu. Guinness Rekorlar Kitabı’na giren en yaşlı ağaç, Kaliforniya’daki White Dağları’nda yaşayan ve Methuselah ismi verilen dikenli kozalaklı çam ağaçlarıydı. Klonla sağlanan süreklilik Son Buz Devri’nin bitmesinin hemen ardından kök salmış olduğu sanılan yeni rekortmen, 910 metre yükseklikte yaşayan ve 8 bin yıldan daha yaşlı olduğu düşünülen 20 ladinden oluşan bir küme arasında bulundu. Umeaa Üniversitesi’nden yapılan açıklamada, ladinin gövde kısmının daha genç olduğu, fakat dört “nesile” yayılan kalıntılar içinde ulaşılan köklerinin 9 bin 550 yıldır gelişim gösterdiği söylendi. Üniversitesinin Fiziki Coğrafya Bölümü öğretim üyelerinden Prof. Leif Kullman, ağacın gövdesinin 600 yıl yaşadığını, ama biri öldüğünde klonlanan yeni bir gövdenin kök sisteminden çıkabileceğini belirtiyor. “Buz Devri, bugünden daha sıcaktı” Bu keşif sadece ağacın yaşıyla değil, bulunduğu coğrafyanın geçmişi açısında da şaşırtıcı. Çünkü bu keşfe kadar ladin, bölgeye sonradan adapte olmuş “yeni” bir ağaç olarak kabul ediliyordu. Kullman, “Elde ettiğimiz sonuçlar bunun tam tersini gösteriyor. Ladin bu sıradağlardaki bilinen en yaşlı çam türü’’ diyor. Bilim adamı, 10 bin yıl öncesinde de ladinin bölgede çok nadir olabileceğini ve Mezolitik Çağ’nda (Orta Taş Çağı) insanların kuzeye göç ederken türleri de beraberlerinde getirmelerinin akla uygun oluduğunu düşünüyor. Keşif, o çağda bölgenin sanılandan ve hatta bugünkü halinden daha sıcak olduğunu da gösteriyor.

Kadınların sesiyle “Kadından Kentler”

İlknur Aydoğan Yazar Murathan Mungan’ın son kitabı “Kadından Kentler”, önceki gün Santralistanbul’da gerçekleşen özel gecede okuyucuya farklı bir şekilde tanıtıldı. Sinemanın, müziğin, tiyatronun önemli kadın isimleri Mungan’ın hikâyelerindeki kadınlar oldular ve hikayelerden parçalar okudular. Türkiye’nin 16 şehrinde geçen kadın hikayelerinden oluşan kitabın özel gecesinde Macide Tanır, Nedret Güvenç, Ayla Algan, Arsen Gürzap, Bennu Yıldırımlar, Türkan Şoray, Müjde Ar, Sezen Aksu, Derya Alabora, Jülide Kural, Başak Köklükaya ve Suzan Avcı vardı. Kenan Işık’ın sunduğu gecede mekan Santralistanbul’daki Enerji Müzesi’ydi. Davetlilerin ve basının toplandığı alandan yüksekte bir balkonda, her zaman bir araya gelmesi mümkün olmayacak kadınlar yanyanaydı. Tam olarak bir tiyatro sahnesi dekoru olmasa da kitaba fon oluşturacak bazı şeyler vardı hikâye kadınlarının yanında; gelinlik, dansöz kıyafeti giyen cansız mankenler, bavul ve komodin. Ayrıca salonun girişinde otogar sahneleriyle dolu bir film oynuyordu ve önünde türlü kadın ayakkabıları vardı. Bu ufak prodüksiyon bir kitap için, “Kadından Kentler” için hiçbir şeydi, zira yukarıda prodüksiyonun alâsı yapılıyordu. Kültür ürünlerinin birbiriyle iç içe geçmesine alışkınız ama bunun kanlı canlı insanlarla, kanı canı bize, Murathan Mungan’a mal olmuş kadınlarla gerçekleştirilmesi geceyi bambaşka bir hale getiriyordu. İlk hikâyeyi oyuncu Arsen Gürzap okudu, ardından Jülide Kural. Türkan Şoray farkı Sırası gelen o tanıdık sesler, sevdikleri yazar Murathan Mungan’ın kelimelerini okuyorlardı. O akşam “Okuma Akşamı’” olarak geçiyordu, okunan bir şeyi izlenebilir hale getirmek için isimler de mükemmeldi ama dinleyicilerin yekten izleyici olduğu an Türkan Şoray okumaya, oynamaya, yaratmaya başladığı andı. “Geceye damgasını vuran” yakıştırması belki oradaki bütün kadınlar için geçerli olabilir ama o akşam herkesi büyüleyen isim Türkan Şoray’dı. Aşağıdan ona bakan gözlerin hayranlığı bir yana, yanındaki kadınlar da onun oyunculuğuna tanık olmanın keyfini yaşadılar. Sezen Aksu, Müjde Ar, Ayla Algan, Bennu Yıldırımlar.., oradaki 12 kadının hepsi de hakkını vererek okudular öyküleri. Murathan Mungan’ın teşekkür konuşmasıyla sona eren okuma akşamının sonunda, Mungan’ın sihirli kelimeleri 12 kadının sesiyle Enerji Müzesi’nin atmosferine […]

Cumhurbaşkanı Ahmet Gül

Sokağın Dili vatandaşa bu kez Cumhurbaşkanı ve Meclis Başkanı’nın adlarını sordu. Bu sorulara verilen cevapların bazıları oldukça yaratıcıydı.Ceyla Büyükuzun Deniz Yurtkuran

Bir atölye de siz ısmarlayın..

Santralistanbul Çocuk Atölyeleri Programı, 10 farklı başlık altında toplam 33 atölye ve iki konferansla 13 Nisan’da başladı. 8 Haziran’a kadar haftasonları gerçekleştirilecek atölyelerde, okul öncesi dönemden başlayarak her yaş grubu çocuklara yönelik çalışmalar yer alıyor. Atölyeler sırasında çocuklar; “Modern ve Ötesi” sergisi içinde sürpriz bir yolculuğa çıkacak, Enerji Müzesi içinde kendi vücutlarını bir makine gibi yönetecek, bir masal perisiyle yola çıkarak sanat eserleriyle ilgili kendi öykülerini oluşturacak, kendi bedenleriyle ışık – gölge oyunları oynayacak, elektronları yakından tanıyarak elektriğin sihirli dünyasına yolculuk edecek, kendi yaşadıkları şehri, İstanbul’u çizerek boyayacaklar. Dilerlerse anne – babaları, büyükanneleri, büyükbabaları ile birlikte “Elektro Şov”a katılabilecekler. Atölyeler, dans, koreografi, fizik, edebiyat, plastik sanatlar gibi pek çok alanda uzman eğitimciler tarafından yürütülüyor. Atölyelere katılım sınırlı olduğundan çocukların kayıt yaptırması gerekiyor. Atölyelere katılım için kayıtlar (0212) 444 0 428 no’lu İletişim Merkezi’nden yapılabiliyor. Askıda atölye Santralistanbul çocuk atölyelerine katılım bedeli ödeme olanağı olmayan çocukların da bu etkinliklere katılabilmesi için bir de “Askıda Atölye programı” yürütülüyor. Ebeveynler çocuklarının kaydını yaparken fazladan bir veya birkaç atölye ücreti ödeyerek Askıda Atölye havuzumuza katılabiliyorlar. Santralistanbul, bu katkılarla, Eyüp bölgesindeki devlet okulları ile kurduğu ilişki çerçevesinde bölge çocuklarının da olası en geniş katılımını sağlamayı amaçlıyor. Askıda Atölye katılımları bilgisi, her hafta sonu santralistanbul Çocuk Atölyelerinde duyuruluyor. Çocuk Atölyeleri Bahar Programı ana sayfası içinhttp://cocuk.bilgi.edu.tr/index.html

Futbol neden sadece futbol değil?

Volkan Ağır The Power of the Game 2010 Dünya Kupası’nın ev sahibi Güney Afrika’yla başlıyor. Bu turnuvayı görmeden ölmeyeceğine inandığım 89 yaşındaki Nelson Mandela’dan başlayarak ülke çapında, tüm kurumlarıyla giriştiği hazırlık çalışmalarına tanık oluyor. Dünya Kupası organizasyonuyla birlikte, ülkedeki her türlü ve özellikle de ekonomik zorlukların aşılacağına değinen film, 2006’da düzenlenen bir önceki turnuvaya katılamayan ve böylece büyük bir tecrübe eksikliği yaşayan Güney Afrika’nın önündeki güçlüğü de gözler önüne seriyor: İkinci sınıf insan olarak yetiştirilen siyahların beyazlarla eşit düzeyde etkileşime geçememesinin ülkede yarattığı hayal kırıklığına dikkat çekiyor. Futbol konusunda, az gelişmiş pek çok ülkenin bile gerisinde kalan, ama son yıllarda geride kalmışlığını telafi etmek için hızlı adımlar atma çabasına giren ABD için de bir bölüm ayrılmış filmde. Amerikalılar futbol oyununa, kendi “football”larıyla karıştırmamak için “soccer” isimi veriyor. Michael Apted, bu farklı anlayışı aktarabilmek için ABD futbolunun önde gelen isimleriyle konuşuyor. Milli Takım Teknik Direktörü Bruce Arena’yla, takımın sembol ismi Landon Donovan’la röportaj yapıyor. 1994 yılında bu ülkede düzenlenen Dünya Kupası’nda kurulan ve Amerika’daki futbol sevgisini artırmak için çabalayan taraftar grubu “Sam’s Army”nin üyeleri ve kurucuları ile birlikte oluyor. İran’da kadın olmak Filmin en ilgimi çeken kısmı ise İranlı kadın gazetecinin futbola merakının anlatıldığı bölüm. Tehlikeli olduğu iddiasıyla, kadınların maçlara girmesinin izin verilmediği ülkede Mahin Gorji’nin örnek mücadelesi aktarılıyor bu bölümde. Kadın spor yazarı, küçük bir çocukken erkek kılığında stadyuma girerek izlemiş ilk maçını. Amcasıyla girmiş stadyuma. Şimdilerde işinden dolayı stadyumlara girebilen tek kadın. Ancak, ne yazık ki erkek gazetecilerin sözlü tacizlerine maruz kalmaya devam ediyor. 2006 Dünya Kupası’nı ABD’de takip eden az sayıdaki kadın gazeteciden biri olan Gorji, bu turnuvadaki tecrübelerini paylaşıyor izleyiciyle. İran’daki kadın futbol takımlarının antrenman görüntülerinin de yer aldığı film, gerçekte kadınların bu ülkede bu oyuna birçok ülkeden daha çok ilgi gösterdiğini aktarıyor. 2006 Dünya Kupası esnasında Almanya’nın Berlin şehrinde olmayanların farkında olmadığı sokak futbolu turnuvası da […]

Enerji Müzesi’nde elektro akustik gece

Beril TekinHande Çıkıkçı İlki şubat ayında gerçekleştirilen elektro akustik müzik konser serisi Clatter’ın ikincisi Gepgenç Festival’in son günü olan 16 Nisan saat 20:00’de Santralİstanbul Enerji Müzesi’nde yapıldı. Konserde Tuna Pase, Ozan Yurdakul, Koray Tahiroğlu, Emre Değer ve Tolga tüzün eserlerini dinleyici ile buluşturdu.

“AKP’nin oluşum süreci”ne farklı bir bakış

Esra Elmas AKP kurulduğu günden bu yana sadece yapıp ettikleri dolayısıyla değil “varoluşuyla” da dikkatleri üzerine çeken bir parti oldu. Ülkenin siyasi gündemindeki tartışmalar ilgili ya da ilgisiz, bir noktada ille de AKP ve resmi ideoloji arasında bir krize dönüşme potansiyeli taşıdı ve taşımaya devam ediyor. Ülke içinde gerçek gündemi bu gerilim dışında tartışmak çok kolay değilken duruma “uzaktan” bakanlar için mesele daha da karışık. Amerika ve Avrupa, Türkiye’deki İslami ve seküler politikaları anlamaya çalışıyor. 11 Eylül sonrası İslami terör paranoyasına karşılık içini rahatlatan ‘Ilımlı İslam ülkesi Türkiye’yi anlamak Amerika ve Avrupa için şimdi daha da önemli. Ümit Cizre’nin editörlüğünü üstlendiği ve İstanbul Bilgi Üniversitesi öğretim üyesi Kenan Çayır, Başkent Üniversitesi öğretim üyesi Menderes Çınar, Sakarya Üniversitesi Öğretim üyesi Burhanettin Duran, siyaset bilimci Ahmet Yıldiz, Bahçeşehir Üniversitesi öğretim üyesi Ali Resul Usul, Çankaya Üniversitesi öğretim üyesi Ertan Aydın, Kırıkkale Üniversitesi öğretim üyesi İbrahim Dalmış ve yine Ümit Cizre’nin makalelerinden oluşan kitap, bugün gündemi meşgul eden pek çok tartışma konusuna dair önemli tespit ve analizler içeriyor. 28 Şubat ve 11 Eylül 28 Şubat ve 11 Eylül… Ümit Cizre kitabın girişinde bu iki önemli tarihe dikkat çekiyor. ‘28 Şubat Türkiye, 11 Eylül ABD ve Avrupa için birer dönem noktası oldu. Türkiye 28 Şubat’tan sonra kapatılan Refah ve Fazilet Partisi geleneğine karşılık ‘yenilikçiler’i, Amerika ve Avrupa ise 11 Eylül’den sonra İslami terörü karşılık ‘ılımlı İslam modeli’ni tartışmaya başladı.’ Kitap Adalet ve Kalkınma Partisi’nin ortaya çıkış hikâyesi ve bugün geldiği noktayı bu iki tarihi akılda tutarak düşünmeyi tavsiye ediyor. Ümit Cizre sunuş yazısında bu iki tarihin önemini şu şekilde özetliyor: “28 Şubat Türkiye’de Siyasal İslam’a karşı yapılan ‘yumuşak’ bir darbeydi ve o dönem akımın meclisteki temsilcisi Refah Partisi (RP), Anayasa Mahkemesi tarafından ‘laikliğe aykırı eylemleri nedeniyle’ kapatıldı. Bu olaydan sonra Milli Görüş’e referansla farklı isimlerle olsa dahi gelenekten kopmayan partilerle siyaset sahnesinde yer alan […]

“Erkeklik buysa biz erkek değiliz…”

“Barış mesajı getirmek ve dünyanın güvenli olduğu” mesajını vermek için ülkesinden gelinliğiyle yola çıkan İtalyan sanatçı Pippa Bacca’nın, Gebze’de tecavüz edilerek öldürüldüğünün ortaya çıkmasından sonra birçok kişi ve kurum tarafından protesto gösterileri yapıldı, kınama mesajları yayımlandı. Türkiyelilerin ne kadar iyi insanlar olduğu anlatılmaya çalışıldı tüm dünyaya. Hatta öyle ileri gidildi ki, hemen her gün “tecavüz” konulu haberlerin basın organlarında epey yer tutması bile göz ardı edilip, bu vahşi olayın “münferit” olduğu söylendi. Bu kadar yorumun ya da protesto gösterisinin arasında en dikkat çekici olanı, 19 Nisan günü Galatasaray’da biraraya gelen bir grup erkeğin eylemiydi. Pippa’nın vermek istediği barış mesajının ironik bir biçimde yarım kalmasını simgeleyen siyah duvak takan erkekler, “Öldürmek, tecavüz etmek erkeklikse biz erkek değiliz” diye bağırıyorlardı. Yaptıkları basın açıklamasında kadına yönelik şiddeti kınayan erkekler Taksim Meydanı’na kadar da yürüyüş yaparak, “Tecavüz etmek, namus töre bekçiliği, öldürmek, homofobik olmak, hayatı ve sokakları kadınlara dar etmek erkeklikse biz erkek değiliz” sloganı attılar. Bildirilerine “Kara duvaklı erkekler. Biz erkek değiliz girişimi” diye imza atan grupta yer alan Kürşad Kızılıtuğ, tecavüz, cinsel taciz ve şiddetin Türkiye’deki en yaygın suçlardan olduğunu belirterek, erkek egemen kültürün bir yansıması olarak sürekli pohpohlanan her türlü dinsel, cinsel, ahlaki ve milliyetçi değer sistemine karşı olduklarını söylüyor. Kızıltuğ, eylemin nasıl doğduğunu ve neler yapılmak istendiğini Medyakronik’e anlattı… Bu eylem fikri nasıl doğdu? Pippa Bacca’nın korkunç sonunun ortaya çıkmasından sonra küçük bir arkadaş grubumuzda bu konuyu tartışmaya başladık. Elbette ki hepimiz eleştiriyor ve bir şeyler yapmak gerektiğini düşünüyorduk. Biz erkekliği, seksizmi sorguluyorduk ama bunu politik gündem haline getirelim diye bir tasarı yoktu. Bu eylem yaşanan bir olaya karşı artık bardağı taşıran son damla idi. Bunun tepkisiyle ortaya çıktı. Sonra bu konuyu üyesi bulunduğumuz haberleşme gruplarında da tartışmaya açtık ve en sonunda bir eylem yapmamız gerektiğinde birleştik. Yani tamamen arkadaş sohbetiyle başlayan bir süreçle gelindi bu noktaya. 10 kişilik bir […]

Tesadüfen isyankar

Paul Auster O, yılların yılıydı; çılgınlığın yılı, ateşin, kanın ve ölümün yılı. 21 yaşıma basmıştım ve ben de herkes kadar çılgındım. Vietnam’da yarım milyon Amerikan askeri vardı, Martin Luther King kısa zaman önce öldürülmüştü, Amerika’nın dört yanında şehirler yanıyordu ve dünya kıyamete doğru ilerliyordu. Elime dağıtılan kartları –1968’de tüm gençlere sunulan seçenekleri göz önüne alınca, verilebilecek en akıllıca cevabın çılgınlık olduğunu düşünüyordum. Üniversiteden mezun olduğum an, varoluşumun derinliklerine kadar nefret ettiğim bir savaşa gönderilecektim ve savaşmamayı kafama koyduğum için önümde sadece iki seçenek kalıyordu: cezaevi ya da sürgün. Şiddet yanlısı biri değildim. Geriye dönüp o günlere bakınca, kendimi sessiz, kitaplara adanmış, kendisini bir yazar olarak eğitmek için çabalayan, Columbia Üniversitesi’nde edebiyat ve felsefe derlerine gömülmüş genç bir erkek olarak hatırlıyorum. Savaş karşıtı gösterilere katıldım ama üniversite kampusündeki hiçbir siyasi harekete dahil değildim. Kendimi SDS’nin (Students for a Democratic Society-Demokratik Toplum için Öğrenciler) amaçlarına yakın hissediyordum ama bir kez olsun toplantılarına katılmamış ya da bildiri dağıtmaya çıkmamıştım. Kitaplarımı okumak, şiirlerimi yazmak ve arkadaşlarım birlikte West End barında içmek istiyordum. 40 yıl önce bugün, Columbia kampusünde bir gösteri düzenlendi. Konu savaşla ilgili değildi, daha çok üniversitenin Morningside Parkında inşa edeceği spor salonuydu sorun. Park kamu arazisiydi ve üniversite –çoğunluğunu siyahların oluşturduğu- yerel halk için ayrı bir giriş inşa etmeyi planladığından, proje adaletsiz ve ırkçı olarak niteleniyordu. Ben de bu değerlendirmeye katılıyordum ama gösteride yer alma sebebim spor salonu inşaatı değildi. Gösteriye çılgın olduğum için katıldım, Vietnam’ım zehri ciğerlerimdeydi ve o gün kampüs içindeki meydanda toplanan yüzlerce öğrenci de spor salonunu protesto etmekten çok içlerini dökmek, hınçlarını bir şeyden, herhangi bir şeyden çıkartmak için oradaydı. Ve hepimiz de Columbia öğrencisi olduğumuza göre, neden askeri araştırma projeleri yürüten ve dolayısıyla Vietnam’daki savaşa destek veren Columbia’ya taş fırlatmaktan geri duracaktık ki? Coşkulu konuşmaları konuşmalar izledi, hiddetli grup onaylamak için kükredi ve sonra birisi inşaat alanına […]

“Susurluk şimdi başlıyor”

Ahmet Şık Danıştay İdari İşler Kurulu, Mehmet Ağar’ın Susurluk Soruşturması kapsamında Emniyet Genel Müdürü olduğu dönemle ilgili “suç işlemek amacıyla örgüt kurmak”tan yargılanması yönündeki karara itirazını reddettti. Böylece, yıllardır dokunulmazlık zırhı nedeniyle yargı önüne getirilemeyen Ağar’ın, Susurluk Çetesi davasından yargılanmasının önünde engel kalmamış oldu. Danıştay Birinci Dairesi, geçen Şubat ayında, Susurluk Çetesi davasının görüldüğü sırada milletvekili olan Mehmet Ağar’ın, 22 Temmuz 2008 seçimlerinde TBMM dışında kalması nedeniyle milletvekili dokunulmazlığını yitirmesinden sonra Susurluk davası kapsamında yargılanmasına karar vermişti. Danıştay Birinci Dairesi, Ağar’ın Emniyet Genel Müdürü olduğu dönemde “suç işlemek amacıyla örgüt kurma” suçundan yargılanması gerektiği yönünde karar almıştı. Bu karara itiraz eden Ağar’ın talebini görüşen Danıştay İdari İşler Kurulu, itirazı reddederek Danıştay 1. Dairesi’nin yargılama kararını onadı.“Susurluk şimdi başlıyor” Yargılama kararının kesinleşmesiyle, Ağar’ın suça konu eylemlerin gerçekleştiği dönemde Emniyet Genel Müdürlüğü ve bakanlık yapması nedeniyle dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’na gönderilecek. Susurluk Çetesi davasında adı sıkça anılan, çete faaliyetleriyle ilgili birçok maddi delil bulunan Ağar’ı yargı önüne çıkartmak için en fazla uğraşan isimlerden biri olan avukat Ergin Cinmen, “Ağar’ın yargılanmasının önünü açılmasıyla ‘Susurluk Davası esas şimdi başlıyor’ demek mümkün. İstanbul Devlet Güvenlik Mahkemesi’nin Susurluk’la ilgili verdiği kararda bu yapılanmanın başında gösterilenlerden biri Mehmet Ağar’dı ancak yargılanamadı. Şimdi yeni yargılamayı, adaletin gerçekleşmesini bekleyeceğiz” dedi. “Susurluk’un mimarı” Daha önceden olması gereken olağan bir sürecin başladığını belirten Cinmen, “Ancak Türkiye’deki dokunulmazlık ucubesi nedeniyle bu iş yıllarca sürüncemede bırakıldı. Yargının Susurluk karşısında yetersiz olduğu, siyasi iradenin olmadığı söylendi. Mehmet Ağar’ın Susurluk’un bir numaralı aktörü, mimarı olduğu dava iddianamesinde bile anıldı bu konuda yaygın bir kamuoyu kanaati oluştuğu gibi bugüne kadar ortaya çıkan hukuki belgelerle maddi kanıtların da olduğu ortaya çıkmıştı. Mehmet Ağar katliam zanlılarına, kanun kaçaklarına ne olduğu belli olmayan kimlikleri kendi imzasıyla vermiş birisidir. Şimdi hukuka uygun bir yargılama bekliyoruz. Bu arada Ergenekon soruşturması da yürütülüyor ikisi bir arada sağlıklı götürülürse Türkiye’de bugüne dek görmediğimiz […]

Aynı su ve ışığın fotoğrafları

Medyakronik İstanbul’da ve Atina’da birbirine paralel iki merkezi bulunan Defne Türk-Yunan Derneği’nin bu fotoğraf yarışmasında “su ve ışık” temasını seçmesinin iki amacı var: Birincisi, iki ülke arasındaki ortak denizi bir barış ve dostluk gölüne dönüştürmeyi amaçlamak ve Türklerle Yunanlıların aynı ışığı paylaştığına dikkat çekmek. İkincisi ise küresel ısınmaya ve Akdeniz’in kirlenmesine karşı uyarıda bulunmak. 7-10 Haziran 2008’de her iki ülkede gerçekleştirilecek festivalde düzenlenecek panel, sergi, konser gibi etkinliklerde de yine “su ve ışık” yine ana tema olacak. Akdeniz’de kıyısı olan ülkelerden katılan bilim insanları küresel ısınmayı ve Akdeniz’in kirlenmesine karşı alınacak önlemleri tartışacak. Türkiye’de ve Yunanistan’da kurulan iki ayrı seçici kurulun değerlendireceği yapıtlara Altın Defne, Gümüş Defne ve Bronz Defne ödülleri verilecek. İki ülkeden Altın Defne kazanan fotoğrafçılar dört gün sürecek olan festivale onur konuğu olarak katılacak. Son başvuru tarihi 1 Mayıs 2008 olan yarışmanın sonuçları 10 Mayıs 2008’de açıklanacak. İki yakadan ödül alan fotoğraflar Türkçe ve Yunanca basılacak olan festival afişlerinin görsel unsuru olarak değerlendirilecek. Katılım için irtibat : Defne Türk-Yunan Dostluk DerneğiAdres: FİGEN ÇİFTÇİNişantaşı Vali Konağı Caddesi 12/11 34000 Şişli-İSTANBULFaks: 0212.2251958Email:enstantane9@gmail.com

Tatilsiz resmi bayram

Ahmet Şık Her yıl, kendisi gelmeden gerginlik haberlerinin medyaya düştüğü bir kutlamadır 1 Mayıs. Faillerinin devlet destekli kontrgerillalar olduğunu artık herkesin bildiği 1977 travmasının üzerine, 1996 yılında Kadıköy’de 3 kişinin polis kurşunlarıyla can vermesiyle sonuçlanan çatışma görüntüleri de eklenince her yıl aynı bildik senaryolar tekrarlanıp durur Türkiye’de. Önce ana akım medya sınıfına giren basın organlarında polis kaynaklı haberler boy göstermeye başlar. Hepsi de “işçi sendikalarının arasına sızan terör örgütü mensuplarının” diye başlayıp, “kutlamaları provoke etmek, çatışma çıkarmak, iş yerlerini yakıp yıkıp yağmalamak” gibi ibarelerin bolca geçtiği haberlerdir. Sonra sendikaların yaptığı başvurular bu haberler dayanak gösterilerek geciktirilir, mülki erkân gözden ırak bir yerde 1 Mayıs’ın kutlanması için bastırır da bastırır. Sendikalar itiraz eder en sonunda “uygun yer” bulunur, 1 Mayıs kutlanır gider.Birkaç yıl öncesine dek böyle sürüp giden uygulama artık sendikaların, 1 Mayıs’ın sembol haline gelen kutlama alanı olan Taksim’de ısrar etmeleri üzerine farklı yaşanıyor. Taksim yasak polis şiddeti serbest Evet, yine aslı astarı olmayan sızdırma haberler yapılıyor. Yine sendikalara zorluk çıkartılıyor ama farklı olarak 3 yıldır Taksim’de ısrar ediliyor. Geçen yıl da tıpkı bu yıl olduğu gibi İstanbul Valisi Muammer Güler ve Emniyet Müdürü Celalettin Cerrah, Taksim Meydanı’nda gösteri ve yürüyüş yapılmasının yasak olduğu açıklamışlardı. Sendikalar da haklı olarak milli maçlardan sonra ve başka “milliyetçi hezeyan barındıran” bir takım vesilelerle bu alanda kutlamaların yapıldığını hatırlatmıştı. Bu ısrarın sonunda miting alanı Taksim diye belirleyen sendikaların ısrarının sonunda ortaya çıkan tablodan hafızalarda kalan tek şey polisin orantısız şiddet sahneleriydi. Bu yıl da benzer tartışmalar beklenildiği gibi başladı ve sürüyor. Sendikalar kutlamaların Taksim’de yapılmasını istedikleri gibi bir de 1 Mayıs’ın resmi tatil olmasını istiyorlardı. Sendikalara TBMM’den destek Bu kez sendikalara TBMM’den de destek çıktı. Demokratik Toplum Partisi ile Özgürlük ve Dayanışma Partisi Genel Başkanı ve İstanbul milletvekili Ufuk Uras geçtiğimiz günlerde 1 Mayıs’ın resmi tatil olması için hazırladığı kanun teklifini TBMM Başkanlığı’na sundu. […]

1 Mayıs’ın inanılmaz faturası

Güventürk Görgülü Beklenen gün yaklaştı ve işçi sendikalarının “1 Mayıs’ı Taksim’de kutlayacağız” taleplerine yanıt dün Bakanlar Kurulu’ndan geldi: “1 Mayıs birlik dayanışma günü olsun ama tatil olmasın, Taksim’de de kutlanmasın” Devlet Bakanı ve Hükümet Sözcüsü Cemil Çiçek dün Bakanlar Kurulu sonrasında yaptığı açıklamada 1 Mayıs’ı tatil günü ilan etmemelerini son derece mantıklı bir de gerekçeye bağladı; “Tatil günü olursa iki milyar YTL fatura çıkar!..” Hükümet uluslararası finans çevreleriyle konuşurken “Biz durgunluktan etkilenmiyoruz” diyor ama sıra işçilere cevap vermeye gelince “zaten durgunluk var faturası ağır olur” demekten de geri durmuyor. Peki nereden çıkıyor bu “ağır” fatura? Cevabı çok basit.Ekonomide son derece başarılı olduğu iddiasındaki AKP Hükümeti’nin ekonomik büyüklüklerle ilgili açıklamalarının çoğunda gördüğümüz yanlış ve yanıltıcı bilgiler bu açıklamada da aynen tekrarlanıyor. Cemil Çiçek’in hesabına bir bakalım; Hükümet, Türkiye’nin yıllık Gayri Safi Yurtiçi Hasılası’ndan (GSYİH) yola çıkıyor belli ki. Türkiye İstatistik Kurumu’nun (TÜİK) hesapladığı yeni milli gelir serisine göre 2007 yılında yurt içinde ürettiğimiz nihai mal ve hizmetlerin toplamı 856,3 milyar YTL’ye ulaşıyor. Herhalde dünkü Bakanlar Kurulu toplantısında Başbakan, “Şu 1 Mayıs’ı tatil edersek maliyeti ne olur?” diye sorunca ve hükümette ekonomiden anlayan bir bakan –mesela Mehmet Şimşek olabilir- diyor ki “Yıllık GSYİH rakamını 365 güne bölersek tatilden ortaya çıkacak rakamı buluruz!” Ve bu dahice fikri uygulayarak 856,3 milyar YTL’yi 365 güne bölerek günlük 2,3 milyar YTL’lik bir üretim değerine ulaşıyorlar. Sonuçta dün akşamüstü Cemil Çiçek, çıkıp bu açıklamayı yapıyor. Peki böyle bir zarar gerçekten mümkün mü? Elbette ki hayır.Türkiye’nin bir günlük tatil sonucundaki kaybını bir ilköğretim dördüncü sınıf öğrencisi hesaplasa herhalde o da Cemil Çiçek’le aynı rakamı bulurdu. Çünkü hükümetin hesabına göre bir gün boyunca ülkedeki tüm ekonomik aktivite tamamen duruyor, kesintiye uğruyor ve hatta felç oluyor. Mesela ülkedeki tüm ama tüm fabrikalar tamamen kapanıyor; yani Erdemir’deki yüksek fırınları bile söndürüyorlar. O gün madenlerde üretim yapılmıyor, balıkçılar balığa çıkmıyor, köylüler pazara […]

Batı, Türkiye’nin hangi “iç işi”ne karıştığında “küstah” olur?

Alper Görmüş Taraf gazetesi yazarı Yıldıray Oğur, Türkiye’deki “Batı’ya rağmen Batıcılık” akımının, demokrasimiz bakımından neden ciddi bir tehlike oluşturmaya başladığını anlatıyordu dünkü (21 Nisan) yazısında. Oğur’un, tezine yazdığı gerekçeyi okuyunca ben de irkildim doğrusu: “Ümidini yitirmiş çaresiz bir âşıktan daha tehlikelisi ne olabilir?” Bu çevrenin önde gelen figürleri, Oğur’un da belirttiği gibi yaman bir çelişki içinde: Batı’dan ne zaman sivil siyaset ve demokrasi yönünde bir vurgu gelse bu kişiler kırmızı görmüş boğaya dönüyorlar. Fakat tam tersine, ne zaman “laiklik” yanlısı ya da iktidar partisi karşıtı bir ses gelse oralardan, bunu mutlulukla kaydediyorlar ve asla “karışmayın bize” demiyorlar. Oğur, bu çevrelerin sembol ismi Ertuğrul Özkök’ün şahsında pek güzel saptamış yukarıda sözünü ettiğim çelişkiyi: “Ümidini yitirmiş çaresiz bir âşıktan daha tehlikelisi ne olabilir? Her an hepimize zarar verecek bir çılgınlık yapabilir. Yani demokrasimiz, tarihinde hiç olmadığı kadar tehlikede. Tedirginliğinizi artırmak istemem. Yine de herhalde herkesin kendisi hakkında yazıp çizmesinden acayip keyif alan Hürriyet’in genel yayın yönetmeninin bozulan psikolojisini hatırlatıp bundan sonra daha dikkatli olmanız için sizi uyarmalıyım. “Baksanıza, bir taraftan Avrupa Konseyi Parlamenterler Meclisi’nin AKP kapatma davası karşısında yayınlayacağı bildirinin bir AKP’li vekilin talebi üzerine hazırlandığına ilişkin iddialar karşısında ‘çıldırdığını’ söylüyor, ‘Artık tiksiniyorum’ diyor, oturup ‘Kimmiş bu bildirici arkadaş, ortaya çıksın, yüzüne söyleyecek iki çift lafım var’ diye yazılar yazıyor. Ama diğer taraftan Türkiye’yi ziyareti sırasında Barroso’ya ‘AB’li yetkililer çevirip kendisine ulaştırır umarım’ diyerek arabesk bir üslupla dilekçeye başvuruyor, kendisinden Türk laiklerini destekleyen açıklamalar arz ve talep ediyor. (…) Çelişkinin biri bin para. Çaresiz bir âşıktan tutarlılık beklemek ne kadar doğru zaten?” Çelişkinin ardındaki hissiyat? Her ne kadar “yaman” gibi görünse de, gerçekte kavranması çok kolay bir “çelişki”yle karşı karşıyayız. Bence mesele şundan ibaret: Bizim, şimdi Batı’dan gıcık kapan geleneksel Batıcılarımızın aşkları aslında devam ediyor. Dolayısıyla “âşık”ın “ma’şûk”a karışmasında hakikatte gerçek bir problem yok. Problem şurada ki, “âşık” yanlış bir bilinçle “ma’şûk”un […]

İtalya’da Gladio’yu çökerten savcı bu cumartesi Bilgi’de

Ferda Balancar Genç Siviller tarafından düzenlenen “Hukuk, Devlet, Derin Devlet” başlıklı sempozyum 26 Nisan Cumartesi günü İstanbul Bilgi Üniversitesi’nde düzenlenecek. Sempozyuma İtalyan “derin devlet”i Gladio’yu çökerten savcı Felice Casson da katılıyor. Casson, sempozyumda “Nasıl Yaptık, Nasıl Yapılır?” başlıklı bir konuşma yapacak. Felice Casson, Türkiye’de ve dünyada “Gladio operasyonu” olarak bilinen soruşturma kapsamında İtalya’da soğuk savaş döneminde kurulan kontrgerilla hareketi Gladio yapılanmasını ortaya çıkaran savcı olarak tanınıyor. Gladio, olası bir Sovyet işgaline ya da komünistlerin iktidara gelmesine karşı ordudan bağımsız fakat paralel olarak mafyayla bağlantılı sivil ve askeri kişiler tarafından oluşturulmuş bir derin devlet yapılanması olarak biliniyor. 21 yıl süren takip Casson tarafından 1993’te açılan Gladio Davası’nın kökleri çok daha eskilere dayanıyor. 1972’de Trieste şehri yakınlarında kimliği belirsiz bir ihbar üzerine şüpheli bir aracı kontrol etmek üzere üç polis görevlendirildi. Araca yaklaşan polislerden birinin aracın kaputunu açması sonucu bubi tuzağı ile hazırlandığı tespit edilen bomba patladı ve üç polis yaşamının yitirdi. Olaydan iki gün sonra yine kimliği belirsiz bir telefonla olayın Kızıl Tugaylar örgütü tarafından gerçekleştirildiği ihbar edildi ve bu ihbar üstüne örgütün 200 üyesi gözaltına alındı. 1984’te Casson, faşist bir silahlı örgüt olan Yeni Dünya’nın üyelerinden Vincenzo Vinciguerra’ya ulaştı. Vinciguerra Trieste’de yaşanan olay da dâhil olmak üzere 1960 – 80 arasındaki pek çok bombalı saldırı ile bağlantısını itiraf etti ve ömür boyu hapse mahkûm oldu. Vinciguerra ifadesinde İtalyan polis teşkilatı, İçişleri Bakanlığı ve tüm sivil askeri gizli servislerin olaylardan haberdar olduğunu ancak siyasi nedenlerden ötürü olayların üstünü örttüklerini belirtti. Dönemin İtalya Başbakanı Andreotti önceleri Gladio’nun 1972’de yaşanan Trieste olayının ardından tasfiye edildiğini savundu ve Gladio’nun varlığını şiddetle reddetti. Gladio’yla gurur duyan cumhurbaşkanı1988’de Kuzey İtalya’da yere gömülü olarak 127 adet silah ve patlayıcı depoları ortaya çıkarıldı. Bu depoların İtalya Haber Alma Örgütü SİSMİ’nin denetiminde olduğu anlaşıldı. Bunun üzerine Casson, 1972’deki bombalı saldırıyı 1989’da tekrar gündeme getirdi ve konuyla ilgili araştırmalarını derinleştirdi. […]

Çocukların gündemi: Gelecek kaygısı

Ahmet Şık Çocuk hakları alanında çalışmalar yürüten gençlerin bir araya gelmesi ile bu yılın şubat ayında çalışmalarına başlayan Çocukların Gündemi Girişimi, Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesi’ndeki tüm maddelerin hayata geçirilmesi amacıyla faaliyet gösteriyor. Bu amaçla 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı öncesinde çocukların gündeminde neler olduğunu araştıran bir çalışma gerçekleştirdi. Dokuz ilde toplam 350 çocukla yapılan çalışmada, bu sıralarda nelere üzüldükleri, nelerden çok mutlu oldukları, medyadaki haberleri takip edip etmedikleri ve bunlardan ne kadar etkilendikleri, kendileri için hangi olayların çok önemli olduğu, büyüklerin neler konuştuğu gibi sorular soruldu. Amasya, Ankara, Antalya, Çorum, İstanbul, Kırıkkale, Mersin, Tekirdağ ve Yalova’da yüz yüze görüşmelerle gerçekleştirilen çalışmanın sonuçlarına göre çocuklar ders çalışmak ve sınav notlarını düşünmekten, oyun oynamaya, eğlenmeye vakit bulamıyorlar. Görüşme yapılan çocukların çoğunluğu öğretmenlerinin davranışlarıyla kendilerini üzdüklerini belirtiyorlar. Çocukların tamamına yakını ise ailelerinin kendileriyle yeterince ilgilenmediğini düşünüyor. Sözü fazla uzatmadan çocuklara bırakıyoruz. Bu aralar sık sık düşündüğün neler var? Piknik yapmak. Yüzmek. Galatasaray’ın şampiyon olması. Ailemle mutlu yaşamak. (11 yaş)Su kaplumbağasının gözleri kapanıp açılmaması. (10 yaş)Dikmen’deki evimizde odamın nasıl olacağını düşünüyorum. (10 yaş)Savaşlar (10 yaş)Bir buçuk yaşındaki kardeşimin geleceği. Benim geleceğim. (10 yaş)Bu aralar karne notumdan başka bir şey düşünemiyorum. (11 yaş)Bu aralar ailemi düşünüyorum. Annemle babamın kavga etmesini istemiyorum. (10 yaş)Askeri sınavlara gireceğim. Ya sınavı kazanamazsam ne olacak? Ulusal Çocuk Formu gibi organizasyonlar olsa keşke. (14 yaş)Bu aralar öncelikle aşk meselelerini düşünüyorum. Canım çok sıkılıyor. Hiç kitabım kalmadı. Almak istiyorum ama babam benim kitaplarımı oku diyor. Aslında bana ağır değil ama can sıkıcı. 335 sayfalık romanımı yeni bitirdim. (11 yaş)Ben köpek almıştım ama annem istemediği için geri vermek zorunda kaldım. Yazılılardan korkuyorum çünkü zor olabilir ve yapamayabilirim. (10 yaş) Son zamanlarda seni mutlu eden neler var? Hayallerim (10 yaş)Annemin İstanbul’dan gelmesi. Çünkü annem ile babam ayrı, annem İstanbul’da, o yüzden annemi özlüyorum. (10 yaş)Son zamanlarda ben internet paramı biriktirdim diye […]

İdil Biret ve Brüksel

Bilge Egemen Brüksel’de güzel bir bulvarda dev gibi bir apartmanda oturuyor. Bir sürü daireli. Komşularından muhtemelen hiçbiri, üç aşağı ya da beş yukarı katta bir dâhinin oturduğunu bilmiyor. Çünkü İdil Biret evinde sessiz piyanoda çalışıyor. Tuşlar dilsiz. Tek tek bütün notalar, tuşlara bastığı anda sadece onun beynine özel, olağanüstü senfoniler oluşturuyor. İzleyen biri deli sanabilir. Ama kadın dâhi. Çünkü:1) İki buçuk yaşında sesleri tanıyıp, tek parmakla melodiler çalmaya besteler yapmaya başlamış.2) Dört yaşında hiçbir eğitimi olmadığı halde Bach’ın prelüdlerini sadece bir-iki dinleyişte armonileriyle eksiksiz çalabiliyormuş.3) Chopin’in bütün tüm piyano eserleri, Beethoven’ın tüm senfonileri, Brahms ve Rahmaninof’un bütün piyano eserlerini kayda geçirebilen dünyadaki ilk piyanist. GEÇMİŞ: Annesi Ankara’da onu pusetle sokakta gezdirirken karşılaştıkları yabancı müzik profesörleri (konservatuardan), başka başka ülkelerin müziğe meraklı elçilik görevlileri, “Bu mu o dahi çocuk?” diye şaşa, inanmaya sorarlarmış. Muhtemelen o en çaresiz ve yardıma muhtaç, ağzına kaşığı dayamasan aç kalıp ölecek bebek hallerine bakıp. Sonra da eve onu dinlemeye gittiklerinde “Korkunç!” diyenler, ağlama krizlerine girenler, “Mucize!” diye bağrışanlar normal karşılanmaya başlanmış. BUGÜN:Her ne kadar Moda ve Paris’te küçük birer evi, hayatının büyük kısmı dünya konserlerinde geçiyor olsa da, 11 yıldır eşi Şefik Büyükyüksel’in işi dolayısıyla (bir havayolu şirketinde üst düzey yöneticiyken emekli olmuş) Brüksel’de yaşıyor. Ve fakat kendisini en rahatlatan, evindeymiş gibi hissettiren yer ne İstanbul, ne Paris, ne de Brüksel. Ait olduğu tek yer: Dünya. Kendisi böyle söylüyor. GEÇMİŞ: O zamanlar ne internet var, ne de cep telefonu. Dünya ağır çekimde dönmekte. Çocuk İdil Biret’in bir “mucize” oluşu fısır fısır kulaktan kulağa ama ışık hızıyla yayılıyor. Amerika’dan dinlemeye gelen ve yüz bin dolar karşılığında dünya turnesi teklif eden önemli müzisyenler mi istersiniz? Yoksa derhal tüm masraflarını karşılayıp Kanada’da bir okula davet edenler mi? Bütün bunları kendisi değil annesi Leman Hanım anılarında (1988’de ölümüyle anıları yarım kalmış) ve yazar Prof. Dominique Xardel “Dünya sahnelerinde bir Türk […]

İngiltere resmen banka kurtarıyor…

İngiltere Merkez Bankası, mali piyasalarda küresel kredi sıkışıklığından kaynaklanan krizin etkilerini hafifletmek için piyasaya en az yüz milyar dolar pompalayacağını açıkladı. Bankadan yapılan açıklamaya göre, yüz milyar dolarlık planla, bankaların riskli emlak krizi alacakları, devlet tahviliyle değiştirilecek. Planla İngiltere Merkez Bankası, bankalararası para piyasasındaki tıkanmayı açmayı ve yüksek riskli emlak kredi krizinin engellediği normal borçlanma uygulamalarını düzenlemeyi amaçlıyor. Bankanın, varlık değişimini bir yıl süreyle önerdiği, ancak bu sürenin 3 yıla kadar çıkarılabileceği belirtiliyor. İngiltere bankaları planı memnuniyetle karşılarlarken, haberin duyulmasının ardından hisse senedi piyasalarında sınırlı bir yükseliş yaşandı. Öte yandan, devlet tahviliyle takasın, geçen yılın sonuna kadar edinilmiş varlıklar için söz konusu olduğu belirtilirken, takas edilen varlıklardaki kayıpların ticari bankalarda kalacağı ifade ediliyor. Merkez Bankasının kararını eleştirenler, bankaların geçmişte attıkları dikkatsiz adımların ve yaşadıkları zararların devletin sırtına yıkıldığını savunuyorlar. İngiltere Merkez Bankası Başkanı Mervyn King, yaptığı açıklamada, bankanın özel likidite planıyla bankacılık sistemindeki likidite pozisyonlarını geliştirmeyi ve bir yandan da borçlardaki kayıp riskini bankalarda bırakmayı garanti altına alırken, mali piyasalardaki güvenilirliği artırmayı amaçladığını belirtti. Geçtiğimiz ay ülkenin büyük bankaları, kredi krizinin etkilerini hafifletmek için İngiltere Merkez Bankasının bir acil durum fonu oluşturulmasını talep etmişlerdi. Diğer yandan Amerikan bankacılık devi Citi Grup, son altı ay içinde ikinci kez rekor bir zarar açıkladı. Şirket bu yılın ilk çeyreğinde 5,11 milyar dolar zarar açıklarken bu rakamın grubun geçen yılın son üç ayında uğradığı 9,8 milyar dolarlık zararın neredeyse yarısı düzeyinde olması piyasada iyimserlik yarattı. Dünya çapında kredi krizinden zarar gören yatırımlarda kaydedilen toplam kayıp ise 200 milyar dolar civarında. ABD’li bazı uzmanlar ABD’de ve dünyada riskli mortgage dönemine son verildiğine dikkat çekerek, bundan böyle işlerin iyiye gideceğini savunuyor. Buna karşılık piyasalarda güven sarsıldığı için kimsenin borç vermeye yanaşmadığına, ayrıca Amerikan ekonomisinin kötüye gittiğine dikkat çeken bazı çevrelerse daha karamsar. Bu hafta başında Citi Grup’un başlıca rakibi Merrill Lynch yılın ilk üç ayında 1,96 […]