Etiket habervs

Burjuva

Elde bir sayıp sorgusuz sualsiz kullandığımız, arkasındaki devasa anlam yükünü pek de dikkate almadan dolaşıma soktuğumuz kavramlar ya da sıfatların ne türden bir sürecin ürünü olduğu ve içeriğinden bağımsız bir biçimde kullanılmalarını sağlayan toplumsal konvansiyonların neler olduğuna dair bir sondaj çalışması, toplumsal ezberimizde ciddi sıkıntıları beraberinde getirecektir. Burjuva, Aristokrat, Halk, Demokrasi gibi mefhumları alabildiğine savruk bir biçimde ve genellikle ifade ettiklerinden ciddi bir anlam kaymasıyla malül olarak kullanıyoruz. Günümüzün pek de derinlerle uğraşmayan, idare edebileceğiniz kadarını size reva gören, küçük kapsül bilgilere boğulmuş enformasyon anlayışı, bütün bu sıkıntıların temel müsebbibi olarak düşünülebilir. Bazı görüşleri Nazilerin ekonomi politikalarına da ilham vermiş olan Alman iktisatçı Werner Sombart, kapitalist işleyişin mantığını kavramakta kilit önemde olduğunu düşündüğü Burjuva üzerine kaleme aldığı bu yapıtında genellikle ekonomi-politik ekseninde değerlendirilen bu kesimin ahlaki ve entelektüel köklerine inerek ona mündemiç bir özün ve kökenin peşine düşüyor. Sözkonusu ekonomik mucizenin yaratıcısı olarak burjuvanın ekonomi-politikten önce sahip olduğu zihniyet ve ruhun ne olduğuna odaklanıyor. Sombart’ın, zihniyet ve ruh kategorileriyle ekonomi-politiği bir karşıtlık içinde ele alan yaklaşımı belli sıkıntılar yaratsa da, kapitalizmi oluşturan dinamiklerin olağanüstü karmaşıklığına yaptığı vurgu ise dikkate değer.

Hasan Ünal Nalbantoğlu’na Armağan

Birçok şey gibi çığrından çıkmış bir hızla akan zamandan nasibini pek de müsbet bir biçimde almayan Akademi, artık teknik birtakım etkinliklerin sahih bilginin kıyısına dahi uğramadan suya sabuna dokunmamacasına talim edildiği bir meslek edindirme kursuna dönüştü. Yaşamayı öğrenmenin, bilginin rutin bir pratikler sürecinin sıradan bir çıktısı değil de bütünlüklü bir yaşamın mütekamil bir biçimde tesisinin vazgeçilmez bir parçası olarak teorik ve pratik bir yaşama becerisi biçiminde değerlendirildiği “Ortaçağ karanlığı’nın Akademisi”nin yerinde yeller esiyor. Yaşama bilgisinin sonsuzca parçalanmasıyla kendi küçücük sahasının dışında herhangi bir öğrenme ve ilgiyi zinhar günah sayan günümüz Akademi mensuplarıysa burada resmedilen vahim manzaranın mütemmim cüzü olarak karşımıza çıkıyor. İletişim Yayınları’nın geçen yıl yayımına başladığı Armağan Kitaplar dizisinin beşinci kitabı olan Hasan Ünal Nalbantoğlu’na Armağan ise, yukarıda resmedilen akademi manzarasının ayrıksı bir figürü olan “eski tip” bir akademi keşişinin yaşamı, yapıtları ve onun geniş ilgi sahasından özgün katkıları içeriyor. İlkin Osmanlı tarihi ve şehircilik sosyolojisiyle başlayan oradan mimarlık, müzik ve felsefeye uzanan insan bilimleri denen sahasının neredeyse tümünü enine kesen bir hatta eserler veren bir akademisyenden bahsediyoruz. Sonuç olarak bu kitap, alabildiğine parçalı bir karaktere bürünen insan bilimlerinin birbirlerinden ayrılması mümkün olmayan bir bütünlüğe haiz olduğunu bilen; beraber öğrenme ve yapma-etmenin bilgiyle meşgul olmanın temel gereği olduğuna kani bir ufuk ve yol açıcı, dersleri ezberlenmiş birtakım lakırdıların boca edildiği sıradan bir monologdan ziyade, kendisinin de aynı iştahla iştirak ettiği bir beraber yorumlama ve kavrama şölenine çeviren “eski tip” bir “âlim”e saygı duruşu olarak düşünülebilir.

Devletin Antropolojisi

Devletin mahiyetine yönelik tartışmalar, özellikle marksist literatürün tavsamasıyla beraber yeniden alevlenmeye başladı. İktidarın yoğunlaştığı bir kollektif yönetim aygıtı, belli bir sınıfın, zümrenin çıkarlarının temsilcisi, insanların birarada yaşamak ihtiyaçlarını çekip çeviren tamamen teknik bir gereklilik, ilkel toplumlar üzerinden yapılan antropolojik çalışmalara dayanan geleneğin ve geleneksel toplumsal aktörlerin denetiminde tesis edilen bir yöneten-yönetilen ikiliğinin modern anlamda tesis edilmiş bir biçimi, ve laik olsun olmasın tanrının ya da yeryüzündeki bir tanrı namzetinin mutlak egememenliğinin cisimleşmiş tezahürü olarak devlet gibi bir dizi devlet tanımı yapılmıştır. Kısa süreli yayın faaliyetinde oldukça kıymetli Fransızca sosyal bilim eserlerini yetkin çevirilerle dilimize kazandıran Kesit Yayıncılık tarafından yayımlanan Marc Abélès’in bu çalışması da, devlete dair getirilen tanımların moderliğin jargonundan çok devletsiz olduğu iddia edilen toplumlarla belli bir kurucu karşıtlık üzerinden yapılmaya çalışıldığına dikkat çekerek modern toplumlara yönelik bir devlet tahayyülünün tamamen kendine ve siyaset felsefesinin temel mefhumlarına referansla kavranması çabasındadır. Modernler olarak ilkel toplumlardaki siyasal temsil mekanizmalarının çok ötesinde bir yetkinliği cisimlediğimize dair kibrimizin, bugün de cari olan siyaset felsefesinin temel kavramlarının o hem zamansal hem de mekansal olarak uzak ilkellerden devşirildiğini görmekten duyuduğumuz ölesiye korkunun eseridir. Devletin Antropolojisi, bu acımasız gerçeği bütün açıklığıyla, güncel siyasal gelişmelere referansla göstermeyi başardığı için göz ardı edilmemesi gereken bir çalışma.

Yeni Sosyal Hareketler

68’in verdiği ilhamla, bilhassa Soğuk Savaş’ın sona ermesi ve 90’ların sonunda ortaya çıkan yeni toplumsal hareketler, artık enikonu egemenliğini ilan etmiş küresel kapitalizmin mağdur ettiği belli bir kimliğe indirgenemeyecek çeşitlilikteki kesimleri ifade eden bir kavram olarak literatürümüze girdi. Soğuk Savaş sonrası tek kutuplu bir dünyanın getirdiği sıkıntılar, parçalı toplumsallıklar nedeniyle ele avuca gelmez amorf bir muhalefet hareketinin de ortaya çıkmasını kolaylaştırdı. Klasik teorik yaklaşımların ve kategorizasyonların tanımlamakta ve teşhis ekmekte zorlandığı bu toplumsal hareketliliğin doğasına ilişkin yeni yeni ciddi açılımlar getirilmeye başlandı. Kenan Çayır’ın derlediği kitap ise bu meseleye dair erken dönem ürün verenlerin çalışmalarını içeren bir giriş çalışması olarak değerlendirilebilir. Kitabın temel savunusu ise modernleşme sürecinin çeperindeki marjinal kitlelerin öncülüğünde gerçekleşen bu toplumsal hareketlerin, modernleşmenin sınırlarının tedricen genişlemesiyle ortadan kalkacağını savunan geleneksel yaklaşımların aksine, bunların bizzat modern zihniyetin sorunlu toplumsallık yaklaşımıdan kaynaklı olduğu vurgusuna dayalı içkin bir anlama çabasının ürünü yeni bir teorik açılımın gerekliliğidir.

Türk Sağının Hâlleri: Modernliğin lokomotifliğinden faşizmin moderatörlüğüne

Barış Aydınbarisaydin@gmail.comAmed Gökçenamedgokcen@yahoo.com Türkiye’de gerek milli kimliğin kuruluş süreci olsun gerek sonrasında milliyetçi muhafazakâr düşünüşün kendini tahkim etme çabasında olsun bir hayli fantastik bir bilimkurguyu andıran aşırılıkta birtakım hikayeler dolaşıma sokulmuş ve bunlar etkisini günümüzde de kaybetmeyerek toplumsal muhayyileyi kendine tabi kılmıştır. Bu nedenle dönemin aşırılıklarını zamana özgü çocuksu bir böbürleniş olarak anlayışla karşılayıp arızileştirmek şimdiki sıkıntılarımızın çözümü açısından da öldürücü olacaktır. Bu süreçteki söylemsel pratiklerin içeriklerinin çözümlemesine dönük bir ideoloji eleştirisinden ziyade bu pratiklerin toplumsal muhayyiledeki alımlanışlarına odaklanmak, Tanıl Bora’nın solun boynunun borcu addettiği, sağı kendisinden daha iyi bilmek şiarı açısından da daha verimli bir çabadır. O hikayelerin gerçekte nasıl olduğu, doğru ya da yanlışlığından çok bu hikayelerin toplumsal pratiklerin kuruluşunda oynadığı kritik ve neredeyse kurucu rolle ilgilenmek yeni bir dilin tesisinin yol haritası bakımından da değerlidir. Tanıl Bora’nın burada ele alacağımız Türk Sağının Üç Hali başlıklı çalışması Türkiye Sağı’nın halleri olarak ifade ettiği milliyetçilik, muhafazakârlık ve islâmcılığı tarihsel süreç içerisinde aralarındaki geçişler, eklemlenmeler, akrabalıklar temelinde tek bir gövdenin birbirleriyle uyumlu parçaları olarak ele alıp, bunları ideoloji perspektefinden çok söylemsel pratikler olarak çözümlemeye çalışması bakımından dikkat çekicidir. Söylemsel pratiklerin alımlanışlarına bakmak, Bora hiç adını zikretmese de, Foucaultgil bir söylem analizi ve sorunsallaştırma çalışmasını anıştıyor. Meseleleri ideoloji perspektifinden bir doğru yanlış oyununa sokmaktan ziyade onları oldukları gibi telakki edip bunların nasıl kuruldukları, toplumsal pratiklerin icrasındaki tayin edici rolü, ve bunların toplumsal muhayyilede nasıl sorunsallaştırıldıkları üzerinde durmak Foucault’nun söylem analizi yaklaşımının temel bileşenleridir. Bu türden bir analiz herhangi bir söylemsel oluşuma ait önermelerle gerçeklik arasındaki mütekabiliyet ilişkisini sorgulamak ya da başka bir ifadeyle bir tür epistemolojik realizm yapmaktan ziyade, bizzat bu bu önermelerin “gerçekmiş” gibi nasıl kurulduğunu anlamak çabasını taşır. Söylemsel ve söylemsel olamayan pratiklerin biraradalığına işaret eden sorunsallaştırma teması Foucault’nun düşüncesinde deneyimlerin ve bu deneyimlerin toplamı olan öznenin kuruluşunu mümkün kılan süreçtir. Sorunsallaştırma “önceden var olan bir nesnenin temsil edilmesi” […]

Avrupa’ya son 180 metre

Boğaz demiryolu geçişi, İstanbul’un Avrupa yakasındaki Halkalı ile Asya yakasındaki Gebze ilçelerini raylı sistemle kesintisiz bağlamayı amaçlayan Marmaray Projesi’nin en önemli ayağı. Proje kapsamında yapılacak istasyonların inşasında, arkeolojik kazılar nedeniyle gecikme yaşanıyor. Son olarak, Ulaştırma Bakanlığı adına proje yürüten DLH’nın (Demiryollar, Limanlar ve Hava Meydanları İnşaatı Genel Müdürlüğü) Temmuz 2008’de çalışmaya başlamayı planladığı Yenikapı İstasyonu, arkeolojik kazının son aşamasında karşılaşılan tarihöncesi buluntular nedeniyle mühendislere teslim edilemedi. Başlangıç aşamasında projenin en zor bölümü olarak görülen Boğaz geçişi ise sorunsuz ilerliyor. İlki 24 Mart 2007’de batırılan tüp tünellerin dokuzuncusu bugün suya indirildi. Birbirine eklenen 11 adet tüp tünelle sağlanacak sualtı demiryolu geçişinin toplam uzunluğu 1387 metreyi bulacak. Ekim 2011’de tamamlanması planlanan Boğaz geçişi, 2012’de hizmete girebilecek. Böylece kentin iki yakası arasındaki yolculuk, dört dakikaya inecek. İşvecan Özen-Gökhan Tan

Hiroşima’ya adım adım

1944 Eylül sonunda 1500 kadar asker Utah çölünde ıssız bir hava üssünde toplandı. Bunlar, Albay Paul Tibbets’in komutasında yeni oluşturulan 509. Karma Grup’un üyeleriydi. Bu grubun işi yapılacak olan atom bombasını emniyetle ve layıkıyla seçilmiş hedefe atmaktı. Bu görevin kod adı da Operation Silver Plate idi (Gümüş Tabak Harekâtı). Bombayı atma işi Karma Grup’un bir kolu olan 393. Bombardıman Filosu’na verilmişti. Çoğu Albay Tibbets’in arkadaşı olan iyi eğitimli ve tecrübeli pilotlar biraraya getirilmişti ve hiç alışık olmadıkları bir bombalama için yoğun bir eğitime tâbi tutuldular. 14 tane B-29 bombardıman uçağına, namıdiğer “uçankale”ye sahiptiler. Uçaklar üsse varır varmaz hafifletilmek için silah donanımının çoğu söküldü. Atacakları bombayı bilimadamları henüz yapmaya çalışıyordu ama aşırı ağır olacağını biliyorlardı. Ayrıca, uçaklar güvenlik sebebiyle 10 bin metre yükseklikte uçacaktı. Albay Tibbets’in komutasındaki pilotlar bir büyük maket bombayla havalanıyor, 10 bin metrenin üzerine çıkıyor ve çölde beyaza boyanmış bir daireye bombayı atmaya çalışıyor, sonra da 30 saniye içinde keskin bir dönüş yapıyor ve 155 derecelik bir açıyla sapıyordu. Bu, şok dalgasının uçağı düşürmemesi içindi. 6 Mayıs 1945’te, 509. Karma Grup’a katılan 800 teknisyen, Tinian Adası’nda yeni inşa edilen hava üssüne gitmek üzere Cape Victoria ile denize açıldı. Bombardıman ekibinin test uçuşları tamamlanmıştı, bombayı taşıyacak uçak hazırdı ve bir iletişim ağı da kurulmuştu. 8 Mayısta 509. Karma Grup’tan öncü bir bölüm hava yoluyla Tinian’a geldi. 29 Mayıs’ta Karma Grup’un 800 elemanı Cape Victoria ile Tinian’a ulaştı. Grubun bilimadamlarını ve teknisyenleri de kapsayan iki bin kişilik mevcudunun hemen hemen yarısı Tinian’a yerleşmiş oldu. Ekip varır varmaz üsteki diğer savaş birimlerinden ayrıldı ve en sıkı gizlilik tedbirleri alındı. 12 Haziranda, kuyruklarında hedefi delen bir ok işareti bulunan 15 B-29 Tinian Adası’na indi.3 Temmuzda, Washington’dan Pasifik’teki komutanlara dört şehri bombalamama emri geldi: Kyoto, Hiroşima, Kokura, Niigata. Kumandanlara sebebi söylenmedi, ama büyük bomba için seçilen hedefler olduğu açıktı. Temmuz ortalarına doğru, yedi […]

Atom bombasından kurtulanlar anlatıyor

Tercüme: Mustafa Alp Dağıstanlı Yamada HirotamiNagazaki Atom Bombası Kurbanları Konseyi Başkanı Yamada Hirotami’nin dünya üzerindeki en büyük dehşetlerden birini görmüş, ama hiç yaşlanmamış gözleri var. O bir Hibakusha; atom bombasından kurtulanlar böyle adlandırılıyor. Belki kuruyorum, ama sanki o dehşete bakmış olduğunu görüyorsunuz gözlerinde. Gözleri o sırada yaşlanmış yaşlanacağı kadar. Ama o sırada yaşarmamış.“Annem öldü, kardeşlerim öldü, herkes öldü. Uzun uzun ölündü. Ama ölümleri, ölümlerin acısını hissedemedim o an. Sanki başka bir dünyaya gitmiştim. Ben de ölürüm kısa sürede herhalde, diye düşünüyordum.” Tane tane, bizim coğrafyaya biraz uzak bir serinkanlılıkla ve duygusunu hiç ele vermeyen bir şekilde anlatıyor. Ortaokula gidiyormuş o sırada, 14 yaşındaymış. Okul, hypocenter’dan (bombanın patladığı noktanın yerdeki izdüşümü) 3,3 kilometre kadar uzaktaymış. “Büyük, çok parlak bir ışık çaktı. Gözlerim kör oldu. Şoke olup sıranın altına attım kendimi. Çok büyük bir patlama duydum, çok büyük. Sanki bomba yanıma düşmüş gibi… Hiçbir şey yoktu. Herşey silindi. Hiçbir şey düşünemedim o an. Aklım kaybolmuş, gitmiş, yok olmuş gibiydi. Herşey darmadağın oldu. Bütün pencereler kırıldı. Sıranın altına kapaklandığım için şans eseri yaralanmadım.” Okulda olmak kurtarmış Yamada Hirotami’yi. Çünkü evleri hypocenter’a sadece 900 metre uzaklıktaymış. Anne babası ve üç kardeşiyle beraber yaşıyorlarmış. Babası, şehrin kuzeyindeki silah fabrikasında çalışıyormuş; hypocenter’a 1300 metre mesafede. Babasının vücudunun ön tarafı ciddi biçimde yanmış, arkası da yaralanmış. Yine de şanslıymış; bir yılda iyileşmiş, kendine gelmiş ve işe başlamış tekrar. 1961’de 62 yaşında kanserden ölmüş. Ailenin geri kalan fertleri o kadar şanslı değil. Annesi ve üç kardeşi bomba düştüğünde evdeymiş. Ev yıkılmış. “Hepsi çıkmıştı evden. Çok da yaralanmamışlardı. Daha doğrusu, görünürde öyle büyük, ciddi yaraları yoktu. Ama ayın 12’sinde bebek kardeşim öldü. Ertesi gün ablam öldü; zaten çok zayıf, çelimsiz bir kızdı. Hiçbir şey yapamadık. Öldükleri yerde öylece kaldılar, biz de başlarında. Her taraf ölü doluydu zaten. Birkaç gün sonra berbat bir koku yayıldı ortalığa. Odun toplayıp yaktık kardeşlerimi. […]

Kaçak yurtta gaz kaçağı: 18 çocuk öldü

Medyakronik/Anadolu Ajansıinfo@medyakronik.com Konya’nın Taşkent ilçesine bağlı Balcılar beldesinde, bir vakfa ait kız öğrenci yurt binasının bir bölümü LPG patlamasının ardından çöktü. Yurtta kalan 18 çocuk öldü. 27 kişinin de yaralı çıkarıldığı enkazda çalışmalar devam ederken halen enkaz altına kalan öğrencilerin kurtarılması için çalışmalar sürüyor. Konya Milli Eğitim Müdürü Halil Şahin, patlamada tamamen yerle bir olan yurdun deprem ve itfaiye raporunun olmadığını söylediği kaçak Kur’an kursu verilen kız yurdunda 12-18 yaş arası kız çocukları kalıyordu. 17 yıldır Kur’an Kursu verilen Boğaziçi Özel Öğrenci Yurdu’nda göçüğe neden olan patlamanın LPG tankından mutfak ve banyo bölümüne giden borulardaki gaz kaçağından meydana geldiği saptandı. LPG sızıntısı Balcılar beldesinde, yaşları 8-16 arasında kız çocuklarının kaldığı Balcılar Kurs ve Okul Talebelerine Yardım Derneği’ne bağlı Özel Boğaziçi Ortaöğretim Kız Öğrenci Yurt binası Kur’an kursu kız öğrencilerinin kaldığı yurt binasında, sabah 05.00 sularında şiddetli bir patlama meydana geldi. Olaydan yaralı kurtulan öğrencilerin verdiği bilgiye göre yapılan araştırmalarda iki bölüm halinde yapılan 3 katlı betonarme binanın dışında bulunan LGP tankının, mutfak ve banyo bölümüne giden borularda gaz kaçağı olduğu ve patlamaya da bu sızıntının neden olduğu belirlendi. Yaralılar, sabah namazı için abdest almak isteyen bir öğrenci elektrik düğmesini açınca içeri dolan gazın alev alması sonucu patlama yaşandığını söyledi. Patlamada binanın 1990 yılında yapılan bölümü yerle bir olurken, daha sonra yapılan bölüm ağır hasar gördü. Bu bölümde ve binanın dışında bulunan LPG tankının infilak etmemesi, facianın boyutlarının daha da büyümesini önledi.18 çocuk öldü, enkazda kalanlar var Patlamayla birlikte bina tamamen tahrip olurken 3 katlı betonarme binanın çökmesi sonucu, kurstaki çocuklar ve görevliler enkaz altında kaldı. Olayın ardından ilk müdahale vatandaşlar ve jandarma ekiplerince yapıldı. Gün boyunca süren kurtarma çalışmalarında enkazdan 18 öğrencinin cesedi çıkarılırken, 27 kişi de yaralı kurtarıldı. Yaralı öğrenciler özel araç ve ambulanslarla Hadim ve Konya’daki hastanelere kaldırıldı. Yurt binasında kaç kursiyerin kaldığı konusunda net bir bilgi verilmezken, […]

“Kapatmama” kararı 6 Haziran’da verilmişti!

Alper Görmüş Artık AK Parti’yi kapatmaya gerek yok Başlıkta “hakikaten” diye de eklemeli miydim? Çünkü herhangi bir “sanat” yapmadan söylüyorum; Anayasa Mahkemesi’nin türban kararından sonra buna gerek kalmadı, bence parti kapatılmayacak. Adalet ve Kalkınma Partisi (AK Parti) ile Milliyetçi Hareket Partisi’nin (MHP) ortaklaşa hazırlayıp TBMM’de kabul ettikleri anayasa değişiklikleriyle ilgili olarak Cumhuriyet Halk Partisi’nin (CHP) Anayasa Mahkemesi’nde açtığı iptal davasında mahkemeden “iptal” kararı çıktı. Bu sonuç, bilelim ki gönlünden “iptal” geçen çevrelerin bile beklemediği bir sonuçtu. Peki, beklenen neydi? Beklenenle ortaya çıkan arasındaki farkı ve bunun ne anlama geldiğini daha iyi anlayabilmek için, karardan önce mahkemenin önünde bulunan seçeneklere bir göz atalım. Birinci seçenek: Mahkeme, anayasanın ilgili maddesinde açıkça belirtildiği gibi (148. madde: “Anayasa Mahkemesi, anayasa değişikliklerini sadece şekil bakımından inceler ve denetler”) konuyu esastan karara bağlama yetkisi olmadığı gerekçesiyle “iptal talebinin reddine” karar verir. (Hatırlayın, raportörün tavsiyesi de bu doğrultudaydı.) İkinci seçenek: Önüne gelen anayasa değişikliği ile anayasanın “değiştirilemez, değiştirilmesi teklif dahi edilemez” maddeleri arasında ilişki kurar ve 148. maddeye aldırmaksızın anayasa değişikliklerini CHP’nin talebi doğrultusunda iptal eder; ki kararla bu seçenek gerçekleşmiş oldu. Üçüncü seçenek: Mahkeme, anayasa değişikliklerini iptal etmez, fakat “yorumlu ret”le bu değişikliklerin hiçbir sonuç doğurmayacağını hükme bağlar, sonuçta başörtüsünün üniversitelerdeki varlığına ilişkin eski uygulama devam eder. “İptal” demek, savaş ilanı demek! Üniversitelerde başörtüsü yasağının devamını isteyenler “gerçekçi”; yasağın kaldırılmasını isteyenler de “kötümser” bir bakışla en güçlü ihtimalin üçüncü ihtimal olduğunda birleşiyorlardı. Bu durumda mahkeme, daha önce aldığı ve “içtihad” haline gelen bir kararına dayanmış olacak, hukuken çok da fazla yıpranmayacaktı.Mahkemenin “iptal” kararı almasının hukuk çerçevesinde savunulması ise imkânsız gibiydi. Özellikle 148. maddenin varlığı bunu mümkün kılmıyordu. Öte yandan, değişiklikleri “Anayasanın değiştirilemez, değiştirilmesi teklif dahi edilemez” maddelerini işaret ederek iptal etmenin türban kararını çok aşan başka bir anlamı vardı. Bu anlam, doğrudan doğruya “egemenliğin kullanımı” ile ilgiliydi. Başta, İstanbul Bilgi Üniversitesi öğretim üyesi Serap Yazıcı olmak […]

AKP 1 oyla “devam” dedi

Medyakronik/Anadolu Ajansıinfo@medyakronik.com Siyasi kriz yaratan ve aylardır Türkiye gündeminden düşmeyen Adalet ve Kalkınma Partisi (AKP) hakkındaki kapatma davası 6 ya karşı 5 oyla reddedildi. AKP’nin hazine yardımlarının yarısından mahrum bırakılması kararının da verildiği ve oturumların 3. gününde verilen kararı Anayasa Mahkemesi (AYM) Başkanı Haşim Kılıç açıkladı. Kılıç kendisinin red oyu verdiğini açıkladığı basın toplantısında 6 üyenin AKP’nin kapatılması yönünde oy kullandığını, 4 üyenin ise partinin laikliğin karşıtı eylemlerin odağı olduğunu ancak çok tehlikeli boyutta olmadığını belirttiğini söyledi. 71 AKP’li için istenen siyasi yasak kapatma kararı çıkmadığı için gündeme gelmedi. Kapatma kararının çıkması için en az 7 üyenin oyu gerekiyordu. Son 3 günde 30 saat mesai yapan Anayasa Mahkemesi, AKP’nin “kapatılmamasına” ancak son aldığı hazine yardımın kesilmesi suretiyle “ciddi bir ihtar” verilmesine karar verdi. 71 AKP’li için istenen siyasi yasak kapatma kararı çıkmadığı için gündeme gelmedi. AYM Başkanı Kılıç, konuyla ilgili yaptığı basın toplantısında kararın ilgili partiye ‘ciddi bir ihtar’ olduğunu belirterek “İlgili siyasi partinin gerekli mesajı alacağını temenni ediyorum” dedi. AKP hakkında açılan kapatma davasının final gününde (30 Temmuz) Ankara’da siyaset de mola verdi. AYM’nin 11 üyesi 3 gün boyunca Yargıtay Başsavcısı Abdurrahman Yalçınkaya’nın AKP’nin kapatılmasıyla ilgili iddianamesini inceledi. Yalçınkaya’nın esas hakkındaki görüşü ve delilleriyle, AKP’nin savunmalarını Ceza Muhakemesi Kanunu ve Siyasi Partiler Yasası’ndaki kriterlere göre değerlendiren AYM üyeleri, zaman zaman yaşanan tartışmaların ardından kapatma istemine ilişkin sunulan bazı delilleri hukuki açısında yeterli saymayarak dosya dışı bıraktı. Geri kalan ve CMK ile Siyasi Partiler Yasası’na (SPY) göre delil niteliğinde olduğunda tereddüt edilmeyenler ise son değerlendirme için ayrıldı. Kılıç’tan sitemkar açıklama Mahkeme heyeti, bu sabahki oturumda delillerle ilgili görüşmeyi tamamladıktan sonra öğlenden sonraki oturumda delilerin partinin laiklik karşıtı eylemlerin odağı olup olmadığının göstergesi olup olmadığını tartıştı. Anayasa’nın 69. maddesinde “parti kapatma” kriteri olan “odak olma” hakkındaki tartışmasının ardından da karar aşamasına geçildi. Dava dosyasını görüşen heyet, AKP hakkında “kapatılmasın” kararını belirledikten […]

Umudun adı ölüm oldu

Medyakronikinfo@medyakronik.com İstanbul Küçükçekmece’ye bağlı Kayabaşı’nda, kaçak yollardan Avrupa’ya gitmeye çalışan 13 kişinin cesedi bulundu. Bugün (30 Temmuz) boş bir araziye cesetleri atılmış olarak bulunan kaçak göçmenlerin kapatıldıkları tır dorsesinde açlık. susuzluk ve havasızlıktan boğularak öldüğü anlaşıldı. Cesetlerin bulunmasından sonra çevrede operasyon yapan polis ekmek ve su bulabilmek için çevreye dağılan Pakistan ve Burma vatandaşı 60 kişiyi gözaltına aldı. 10p kaçak da durumları kötü olduğu için hastanede tedavi altına alındı. Ölümle noktalanan umut yolculuğu Van’da önceki gün bindikleri tırla yola çıkan Pakistan ve Burma vatandaşı 138 kaçağın umut yolculuğu Küçükçekmece’de bir insanlık dramıyla son buldu. 138 kaçak yolcusuyla önceki gün Van’dan yola çıkan tır dün (29 Temmuz) saat 04.30 sularında Küçükçekmece Kayabaşı köyündeki bir göl kıyısında durdu. 13’ünün açlık, susuzluk ve havasızlıktan boğularak öldüğü kaçaklardan 10’u da fenalaşmıştı. Kaçakları tırdan indiren şoför kayıplara karışırken ayakta kalabilen kaçaklar da ekmek ve su bulabilmek için çevreye dağıldı. Çevre sakinlerinin haber vermesi üzerine olay yerine gelen polis Pakistan ve Burma vatandaşı 13 kaçağın cesetleri ile baygın haldeki 10 kaçağı buldu. Ölüler Adli Tıp Kurumu’na, durumları kötü olan kaçaklarsa hastaneye kaldırılırken, çevreye dağılan kaçakları yakalamak için bir helikopterin de katıldığı takip başlatıldı. Gün boyunca süren takip çalışmaları sonunda 60 kaçak yakalanarak, Halkalı Polis Karakolu’na götürüldü. 138 kişi oldukları belirlenen kaçakların geriye kalanlarını arama çalışmaları sürüyor. Ölenleri atmaya gelmiş Küçükçekmece Belediye Başkanı Aziz Yeniay, olayın saat 07.30’da öğrenildiğini, emniyet güçleri ve savcılığın olay yerinde incelemelerde bulunduğunu belirterek, “13 göçmenin öldüğünü tespit etmişler. 10 göçmenin de bitap ve halsiz olduğu görülmüş. Bunlar çevre hastanelere sevk edildi. 50 civarında göçmen bölgeden toplanarak gözaltına alındı. Bir o kadar göçmenin de havadan ve karadan aramalarla toplanmasına çalışılıyor” dedi.Küçükçekmece İlçesi Kayabaşı Mahallesi Muhtarı Doğan Azat, gece saat 04.00 sıralarında bir tırın Kayabaşı Mahallesi girişindeki kırsal alana geldiğini ve bu aracın içindeki 13’ü havasızlıktan ölmüş 150’yi aşkın kaçağı araziye bırakıldığının belirlendiğin söyledi. […]

Saldırı sanal suç duyurusu reel

Medyakronikinfo@medyakronik.com Düşünce ve ifade özgürlüğü alanında faaliyet yürüten Düşünce Suçuna Karşı Girişim’e bağlı internet sitelerine yönelik hacker saldırılarıyla ilgili savcılığa suç duyurusunda bulunuldu. Sözcülüğünü Şanar Yurdatapan’ın yaptığı Düşünce Suçuna Karşı Girişim’in yürüttüğü çalışmaların yayımlandığı antenna-tr.org ve ortakpayda.org internet sitelerinin sabote edilmesiyle ilgili Ergenekon soruşturmasını yürüten Savcı Zekeriya Öz ve Başsavcı Yardımcısıyla görüşen Yurdatapan, “Her olayın ardında Ergenekon aramak gibi bir paranoyaya kapılmamak gerektiğini düşüyorum. Gene de, arada bir bağlantı olabileceği ihtimalini de göz ardı etmiyorum” dedi. Düşünce Suçuna Karşı Girişim, dünyada ifade özgürlüğü ile ilgili mücadele veren kuruluşların şemsiye örgütü durumundaki Uluslararası İfade Özgürlüğü Kampanya Örgütü IFEX’in üyesi. Girişim, ifade özgürlüğü önündeki anti-demokratik yasaların yürürlükten kaldırılması için başka sivil itaatsizlik olmak üzere çeşitli etkinlikler düzenliyor. Örgütlü suç iddiası Yurdatapan, dün (29 Temmuz) İstanbul Beşiktaş’taki Ağır Ceza Mahkemesi’ne giderek internet sitelerine yapılan saldırıyla ilgili suç duyurusunda bulundu. Dünyada ifade özgürlüğü ile ilgili mücadele veren kuruluşların şemsiye örgütü durumundaki Uluslararası İfade Özgürlüğü Kampanya Örgütü IFEX’in üyesi olan Düşünce Suçuna Karşı Girişim’in sözcüsü Yurdatapan suç duyurusu dilekçesinde kendilerini “Sabotage TIM” olarak tanıtan kişilerin www.atabeyler.org sitesi üzerinden örgütlendiğini belirtti. Konuyla ilgili yaptığı yazılı açıklamada sitelerinin tahrip edilmesini suç olduğunu ifade eden Yurdatapan, “Uzun yıllar aynı filmleri döne döne izlerken öğrendim ki, birçok kitlesel taşkınlık mutlaka birilerince kışkırtılıyor, körükleniyor, zemin hazırlanıyor, birilerinin ceplerine paralar konarak ortaya salınıyor” dedi.Bilgisayar korsanlarının tüm yönleriyle araştırılmasını isteyen Yurdatapan, “Atabeyler” ve benzeri odaklarla bağlantı bulunması durumunda araştırmayı Savcı Öz’ün sürdüreceğini, bulunmadığı durumdaysa başka savcının görevi devralacağını belirtti. Türk Ceza Kanunu’nun (TCK) 244. maddesinin “Sistemi engelleme, bozma, verileri yok etme veya değiştirme suçu”nu cezalandırdığını vurgulayan Yurdatapan, kendilerini “Sabotage TIM” olarak tanıtan grubun bilişim suçu işlemiş bir örgüt olduğu için de sözkonusu suçun TCK 220. maddenin “Suç işlemek için örgüt kurma” suçuyla da bağlantılı olduğunu belirtti. “Atabeyler” internet sitesinde ‘Söz konusu vatan ise gerisi teferruattır” ifadesinin yer aldığını kaydeden Yurdatapan, TCK 214. […]

Tuzla’da 101. ölüm

Medyakronikinfo@medyakronik.com Tuzla Tersaneler Bölgesi’nde faaliyet yürüten Gemsan şirketine bağlı tersanede dün (29 Temmuz) meydana gelen kaza sonucu bir işçi daha öldü. Gemsan tersanesinde kompresör dairesinde işçilerin bakım yaptığı sırada meydana gelen patlamada işçilerden İbrahim Çelik başına sert bir cismin çarpması sonucu yaralanarak öldü. Tayeron işçi olan Çelik’in hayatını kaybetmesiyle şimdiye kadar kazalarda ölen tersane işçisi sayısı 101 oldu.Tuzla’daki Gemsan tersanesine bağlı Atlas Gemi taşeron firmasında çalışan İbrahim Çelik’in, dün (29 Temmuz) kompresör dairesinde bakım yaptığı sırada patlama meydana geldi. Patlamanın şiddetiyle Çelik, başına cisim çarpması sonucu ağır yaralandı. Çelik, mesai arkadaşları tarafından hastaneye götürülürken yolda hayatını kaybetti. Liman Tersane Gemi Yapım Onarım İşçileri Sendikası (Limter İş), yaptığı açıklamada TBMM Tuzla Araştırma Komisyonu’nun yeni tamamlanan raporunu anımsatarak, gerekli düzenlemeler yapılmadığı sürece raporların malumun ilanı olmaktan öteye geçemediğini söyledi. Limter-İş’in tutabildiği kayıtlara göre, Çelik bu yıl Tuzla tersanelerinde ölen 15. işçi. 41 yaşındaki makineci olarak çalışan Dinçay Tomurcuk da Ereğli’deki tersanede kalp krizinden ölmüştü. Sendikanın kayıtlarına göre şimdiye kadar Tuzla ve Tuzla dışında ölen tersane işçilerinin toplam sayısı 101 oldu.

“Hürriyet bu nedenle ‘büyük’ ve bu nedenle ‘gazete’ değil!”

Güngören’deki terör eylemi, pazar gecesi 21.00’e doğru gerçekleşti. Hürriyet‘in biraz sonra aktaracağım manşeti, onu izleyen birkaç saat içinde atılmış olmalı. Yani ortada herhangi bir resmî açıklama yoktu, tam tersine, ülkenin başbakanı bile o gece olay yerine gidip “Hemen ad vermeyin, bırakın onu savcılar versin” diyerek gerekli uyarıları yapmıştı. Fakat işte, ülkenin en etkili gazetesi bu koşullarda ertesi gün şu manşetle yayımlanacaktı: “PKK’DAN SİVİL KATLİAM… Bölücü terör İstanbul Güngören’de sivilleri hedef aldı.” Benim yaşadığım yerde, saat 21.00 civarında gerçekleşen bir olayın haberi, o gazete Hürriyetde olsa ertesi günkü gazetede yer almaz, alamaz (bir olay bekleniyorsa, gazete geciktirilir, o başka). Yani büyük şehirlerde yaşayanlar, 28 Temmuz pazartesi sabahı Hürriyet’in manşetinde yukarıda okuduğunuz manşeti gördüler. Buna karşılık biz taşralı Hürriyet okurları, gazetemizin olayı nasıl “gördüğünü” ancak 29 Temmuz salı sabahı öğrenebildik. Hayır, manşette eylemi PKK’nın yaptığına dair bir ibare yoktu. Manşet şöyleydi: “ANNE KARNINDA BEBEĞİ BİLE… Güngören’de önceki akşam art arda patlayan iki bomba 18 can aldı. Hain saldırıda ölenlerin hayat hikâyeleri yürekleri burkuyor.” Peki haberin herhangi bir yerinde ya da Hürriyet‘in herhangi bir yerinde eylemi kimin yaptığına dair bir ibare var mıydı? Hayır yoktu. Yani ne olmuşsa olmuş, gazete iddiasından vazgeçmişti. “Önyargı” mı, “ah keşke” mi? Hürriyeto manşeti neden öyle attı? Bu soruya verilmiş iki farklı cevap üzerinden konuyu tartışmak istiyorum. Bilgi Üniversitesi İletişim Fakültesi Öğretim Üyesi Esra Arsan, Bianet.org’a verdiği demeçte şöyle diyor: “Henüz herhangi bir delil olmamasına rağmen suçlunun ‘bulunmasını’, bir örgütün ya da eylem grubunun olayı üstlenmesini veya emniyet raporlarının açıklanmasını beklemeden gazeteciler hemen yargıya vardılar. Ve birilerini de bu yargılara doğru yönlendirdiler. Yapılan haberlerde tek adres PKK olarak gösterildi. Böyle bir beklenti var gazetecilerde. Halbuki henüz daha bir yargıya varmak için çok erken. Çünkü ne olduğu araştırılmamış.” Acaba burada “önyargı” gibi nispeten hafif, insanı farkında bile olmadan yanlışa sürükleyen ve mesela bir özür dilendiğinde bağışlanabilir bir hata ile […]

Nietzschelerin Şöleni

Modern felsefi düşünüşün şahikası 19. yüzyılda, bu düşüncenin açmazlar ve sıkıntılarını kör gözüm parmağına bir tavırla hesapsızca dillendiren heretikler de yok değildi. Modern felsefenin boş bıraktığı yahut doldurduğunu, çözdüğünü zannettiği alanlarda, halen bile sürmekte olan birtakım metafizik önkabullerle iş gördüğüne dair ilk kıvılcımlar Nietzsche tarafından çakılmıştır denilebilir. Modernitenin, ölümüne sakındığı, metafiziğin sularında işine geldiği gibi gezindiği, kendi körleşmesinin ve özgüvenin esiri olmuş bir biçimde hükümranlığını ilan ettiği dönemde Nietzsche, akranlarından, bunun bir dekadans düşüncesi olmaktan öte bir anlam ifade etmediğini bütün açıklığıyla ilk kez dile getiren “modern” felsefeci olmasıyla ayrılıyor. Felsefeyi bilginin nasıl bir şey olduğuna dair teknik, epistemolojik bir faaliyete indirgeyen ve onun yaşamla olan bağını kopartan modern felsefe, Nietzsche gibi yaşamı, ölümü ve doğayı felsefenin temel ve asli bir parçası olarak düşünen, ve felsefeyi estetik ve yaşam inşa edici teorik-pratik bir faaliyetler bütünü olarak anlayan birisini heretik olarak kodlamakta gecikmedi. Derrida ise Nietzschelerin Şöleni başlıklı derlemede yer alan makalelerinde Nietzsche’nin bu heretik, çoğul, sonsuz bir anlamlandırma ağına açılan yersiz yurtsuz yazısının izinden giderek modernitenin öncüllerine dair sıkı bir sorgulamaya girişiyor. Nietzsche dolayımında Derrida “isim, imza, metin üzerinden genel yorum politikası, otobiyografi, devletin ideolojik aygıtı olarak öğretim kurumları ve üniversite, üslup sorusu, Varlık sorusu, hakikat, demokrasi/gelecek demokrasi, adalet, Mesihçilik ve yeni Enternasyonel” gibi konuları tartışıyor. Derrida’ya göre Nietzsche’nin belli bir yoruma direnen, sürekli kendi yapısını çözen yazısı ve “Nietzsche’nin çoğul üslupları, hakikat pathosunun sözmerkezci buyruğunu kaldırır ve bu buyruğun yerine bir oyun davetini yerleştirir.”

Aşırılığın peygamberleri

Genellikle postmodernizm başlığı altında ve aşağılayıcı bir biçimde hepsi bir ve aynı yolun yolcusu diye anılan batı felsefesinin bu dört yaramaz çocuğu aslında hiç de sanıldığı gibi postmodern bir kayıtsızlık içinde değildir. Batı felsefesinin temellerini insanlığın selameti için dinamitleyen bu dört bilge birer yaşam kurucu estetisyen olarak teolojinin sahneden çekilmesiyle oluşan derin krizin nasıl giderileceğine ya da giderilip giderilemeyeceğine dair oldukça kendine özgü ve ‘can’dan yaklaşım ve çözümlemeriyle özel bir dikkati hakediyor. Aslında bir tarihçi olan Allan Megill, kendince tek bir izleğin peşinde çatallanmış yolları ifade ettiğini düşündüğü bu mahşerin dört atlısını, çoğunlukla ihmal edilmiş yaşam kurucu estetisyen yönleriyle ele alıyor. Megill, bu yaklaşımıyla, post-teolojik kriz sonrası kırarak, çözerek, parçalayarak, sökerek, koparak felsefe yapmaya ve aslında felsefeyi tekrar yaşamın kurucu bir edimi haline getirmeye niyetlenmiş bu isimlerin sınırda, kıyıda, köşede, uçlarda gezinmesinin hikmetine dikkat çekiyor. Yaşamı kendi sahihliğine, ‘olan’a iade etmenin yol açıcıları olarak bu dört bilgenin yol haritasına, bugün her zamankinden daha çok ihtiyacımız olduğu aşikar.

Almanya’da Sosyal Demokrasi’nin Doğuşu

Dünya siyasal tarihinde, çokça sosyalizmin zoruyla, kapitalist çılgınlığı ehlileştirmenin, ‘insanileştirmenin’ ya da daha kabul edilebilir hale getirmenin teorik/pratik yansısı olan sosyal demokrasi, bizim siyasal kültürümüz açısından neredeyse bir ufo kadar yabancı bir şeydir. Aslına bakarsanız, sosyal demokrat etiketine haiz partilerin devlet içerisindeki totaliter çetelerin avukatlığına soyunduğu bir coğrafyada bu mefhumun muhteviyatına yönelik herhangi bir fikrin olmayışı, ya da olanların da külli bir yanlış anlamayla malül olması pek de şaşırtıcı değildir. Tanıl Bora’nın bu eseri, sosyal demokrasinin ilmi temellerini dilinde tüy bitesiye anlatmaya çalışan bir kurum olan Sosyal Demokrasi Vakfı’nın İstanbul ve Ankara’da rutin hale getirdiği seminerlerin Ankara ayağının temel kavramlar, tarihsel gelişim ve ideoloji başlıklı ilk iki dersini kapsıyor. Şimdilerde sol/sosyalizm adına yapılan tartışmaların tarihsel art alanını ve sosyal demokrasi ile sosyalist fikriyatın simbiyotik ilişkisini bütün açıklığıyla gösteren Tanıl Bora, daha önceki çalışmalarında da gözlenebilen, meselelerin layıkıyla işlenmesindeki özeninden, kısa bir eğitim çalışması rehberi olmasına karşın, burada da ödün vermemiş.

Modernleşme, değişim ve başkaldırı

Modernleşme denilen hadisenin kapsamlı bir değerlendirilmesinin yanısıra mahiyetine dair kuşatıcı ve sahih bir tanımlamaya gitmenin zorluğu, bu mefhumun yer yer sarsak ve serbest stil bir pratiğin malzemesi olmasını da kolaylaştırmıştır. Her toplumun çoğunlukla koşarcasına bir yerinden yamandığı, tutunmaya çabaladığı bu süreç muazzam bir yenilik ve değişimi ifade ettiği için, bu dahil olma çabası da genellikle belirsiz ve mütereddid bir nitelik taşımaktadır. Bir diğer deyişle, Batılı aklın dünyayı dolaysız bir algının nesnesi olarak tasnife muhtaç bir kaos yığını ve doğayı da insanın ihtiyaçlarını gidermesinden öte bir değere haiz olmayan bir alet çantası biçiminde tahayyülü olarak modernleşme, küresel düzen içerisinde yaşama çabasındaki her toplumun rahle-i tedrisadından geçmesi gerektiği bir zorunluluk haline geldi. Modernleşme teorileri açısıdan özgün bir yer işgal eden İsrailli sosyolog Eisenstadt’ın burada ele aldığımız kitabı ise modernleşme sürecinde, toplumların karşılaştıkları sorunlara getirmeye çalıştıkları çözümler eksenin de ortaya çıkan farklılaşmalara ilişkin kurumsal bir yapının geliştirilmesi ihtiyacına odaklanıyor. Böylelikle kitabın temel kaygısı, “modernleşmede ‘çöküş’ ya da ‘gerileme’ durumlarının ortaya çıktığı koşullar karşısında, modernleşmekte olan ve modernleşmiş toplumların bu tür bir kurumsal çerçeveyi geliştirmelerinin altındaki koşulları anlamak” olarak karşımıza çıkıyor.

Tarihi davada söz Anayasa Mahkemesi’nde

Medyakronik/Anadolu Ajansıinfo@medyakronik.com Anayasa Mahkemesi, Adalet ve Kalkınma Partisi hakkında açılan kapatma davasını görüşmeye bugün (28 Temmuz) başladı. Heyet’in kararını verene kadar müzakerelerini aralıksız sürdüreceği AKP hakkındaki kapatma davasında süreç, 14 Mart’ta Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı Abdurrahman Yalçınkaya’nın, parti hakkında hazırladığı iddianameyi, Anayasa Mahkemesi’ne sunmasıyla başlamıştı. Başsavcı Yalçınkaya, partinin, “Laikliğe aykırı fiillerin odağı haline geldiği” iddiasıyla kapatılmasını ve Başbakan Recep Tayyip Erdoğan’ın da aralarında bulunduğu 71 kişi hakkında da siyasi yasak talep etmişti. Aralıksız mahkeme Anayasa Mahkemesi üyeleri, bu sabah (28 Temmuz) 09.30’da davayı görüşmek üzere toplandı. Bugünden itibaren aralıksız her gün biraraya gelerek, partinin sözlü ve yazılı savunmaları ile başsavcılığın esas hakkındaki mütalasını değerlendirecek olan heyet, haklarında yasak istenen 71 parti yöneticisi hakkındaki iddiaları da, delilleri ile birlikte görüşecek. Davanın raportörü Osman Can da heyetin, raporla ilgili isteyeceği açıklamaları veya yöneltilebilecek soruları yanıtlamak için müzakereler katılıyor. Tarihi dava öncesinde polis, sabahın erken saatlerinden itibaren Anayasa Mahkemesi çevresinde yoğun güvenlik önlemleri aldı. Anayasa Mahkemesi binası önünde çok sayıda yerli ve yabancı basın mensubu da davayı izledi.Reddi hakim talebi Kapatma davası görüşülmeden önce Anayasa Mahkemesi, davayla ilgili 4 üyeye yönelik “reddi hakim” talebini görüştü ve reddetti. Ömer Özgür Kormaz isimli bir vatandaşın avukatı Mustafa Kemal Turan AKP hakkında açılan kapatma davasında, Anayasa Mahkemesi’nin 4 asıl üyesine ilişkin reddi hâkim talebinde bulundu. Avukat Turan, konuya ilişkin dilekçesini Anayasa Mahkemesi’ne verdikten sonra gazetecilere yaptığı açıklamada, Türkiye’de Anayasa Mahkemesi’ne bireysel başvuru hakkı olmadığını belirterek, bu konuda şikayette bulunmak üzere Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’ne (AİHM) başvuru yaptıklarını söyledi. AKP’nin kapatılmaması yönünde de tedbir konulması istemiyle AİHM’e başvurduklarını belirten Turan, AİHM’in kapatılmama yönündeki taleplerini reddettiğini, diğer başvuruyu ise görüşülebilir bulduğunu ifade etti. Turan, “Strasburg, davamızı kabul edilebilir bulduğuna göre biz de buraya geldik” dedi. Talep reddedildi AKP hakkında açılan kapatma davasında başkan Haşim Kılıç, Başkanvekili Osman Paksüt ve üyeler Ferruh Kaleli ile Necmi Özler hakkında reddi hakim talebinde […]